.......::در انتظار مرگ.....::

طنین نفسهای تو٬

ضریاهنگ شعریست٬

گوش نواز.

چون رقص سنگ و جویبار.

کاش!

دمادم نفسهایت را٬

در زیر و بم خوابهایم٬

می بلعیدم.

تا مست شوم در تو و آنچه از توست.

سرمست رویای بودنت٬

بیصدا می خزم در خود.

تا در آغوش تو صبح شود.

و با آفتاب دستانت بیدار شوم

زيباترين تصويري كه در زندگانيم ديدم نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود!!!

زيباترين سخني كه شنيدم سكوت دوست داشتني تو بود!!!

زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود!!!

زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار تو بود!!!

زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود!!!

زيباترين هديه عمرم محبت تو بود!!!

زيباترين تنهايي ام گريه براي تو بود!!!

زيباترين اعتراضم عشق تو بود!!!

وقتی که بارون میزنه خاطره ی عشق منه..

تنگ غروب آسمون لحظه تلخ رفتنه..

چشمای تو بارونیه اشکای من پنهونیه...

دستای ما از هم جدا.. غم تو دلم مهمونیه...

شبای عشق و عاشقی.. شب بخاطر موندنی...

حرف قشنگ اون شبا ..تو عشق اول منی....

گذشته های عشق ما... هر روز و شب به یادمه..

تو خلوته فاصله ها ... سکوت تو فریادمه...

به یادته اون شب دلت ..شکسته بودو بی پناه..

نشسته بودیم منو تو ... به زیر چتر نور ماه..

به یادمه اون شب چشات مثل گل بارون زده..

به چشم من زل زدو گفت... تو قلبتو به من بده...

تو قصه هات پر از غمه... روز خوشت خیلی کمه..

حتی نباشی نازنین .. دوست دارم یه عالمه...

بمون ولی بخاطر غرور خسته ام برو

برو ولی بخاطر دله شکسته ام بمون

تو را نفس کشید م و به گریه با تو ساختم

چه دیر عاشقت شدم چه دیر تو را شناختم

تو با منی.بی تو ام .ببین چه گریه آوره!

سکوت کن. سکوت کن.سکوت حرف آخره.

بمون که بی تو زندگی تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافیه گناهمه.

ببین چه سرد و بی صدام.

ببین چه صاف و ساده ام

گلی که دوست داشتم به دسته باد داده ام.

به موندنه تو عاشقم.به رفتنه تو مبتلا

شکسته ام ولی برو.بریده ام ولی بیا.

...

چه عاشقانه زیستم.

چه ساده با تو هستم و چه ساده با تو نیستم!.             

به گل گفتم: "عشق چيست؟ " گفت: " از من خوشگل تر است..."

به پروانه گفتم: "عشق چيست؟"  گفت: "از من زيبا تر است..."

به شمع گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من سوزان تر است..."

به عشق گفتم: "آخر تو چيستي؟" گفت: "نگاهي بيش نيستم

وقتی آدم کسی را دوست داشته باشد ، بیشتر تنهاست . چون نمی تواند به هیچ کس جز همان کس بگوید که چه حسی دارد ... و اگر او کسی باشد که تو را به سکوت تشویق می کند ، تنهایی تو کامل می شود . 

چه ساده ام که به عشقت هنوز پابندم

به روزگار خودم جای گریه می خندم

چه ساده ام که پس از این هزار و هجده سال

هنوز هم به قراری که بسته ای بندم:

که می رسیّ و برای همیشه می مانی

و می دهی به نفس های خسته ام جانی

به انتهای خودم می رسم به این بن بست

همیشه قصه ی بی سرپناهی ام این است

همیشه آخر هر اتفاق می بازم

برنده باشی اگر،من به باخت می نازم

...

نشسته کنج قفس یک پرنده ی زخمی

تو حال خسته ی من را چگونه می فهمی؟

پرنده ایّ و قفس را ندیده ای هرگز

تو طعم تلخ قفس را چشیده ای هرگز؟

نشسته زیر پرت آسمان...چه خوشبختی

همیشه دور و برت آسمان...چه خوشبختی

تو از پرنده ی بی بال و پر چه می دانی؟

تو ای پرنده ی پر شور و شر...چه می دانی؟

دوباره سادگی ام کار می دهد دستم

نمی شود که از عشقت گذشت،دلبندم!

اگر چه سر به هوایی،قرار یادت نیست

هنوز هم به قراری که بسته ای بندم

هنوز هم که هنوز است حین هر باران

تو را برای نفس هام آرزومندم

تو سهم عاشقی ام...  نه ،نبوده ای هرگز

به روزگار خودم جای گریه می خندم